เรื่อง บำบัดน้ำเสียด้วยพืชน้ำ

กิตติกรรมประกาศ

การจัดทำโครงงานวิชาชีววิทยา เรื่อง วัชพืชกำจัดน้ำเสีย นี้สำเร็จลุล่วงได้ด้วยดีเพราะมีบุคคลให้ความช่วยเหลือ และได้คำแนะนำต่าง ๆ
ขอขอบคุณอาจารย์รตนัตตยา จันทนสาโร ที่ได้ให้คำแนะนำและให้คำปรึกษาด้านข้อมูลต่าง ๆ และยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาโครงงาน ที่คอยชี้แนะในส่วนที่ถูกต้อง
ขอขอบคุณนางสาวปิยขวัญ สัมโน ที่ได้ให้โอกาสเอื้อเฟื้อสถานที่จัดทำการทดลองที่บ้าน
ขอขอบคุณอาจารย์หมวดวิทยาศาสตร์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏ จังหวัดบุรีรัมย์ ที่ให้เกียรติเอื้อเฟื้อเครื่องที่ใช้วัดปริมาณออกซิเจนในน้ำ
ขอบใจเพื่อน ๆ ทุกคนที่ให้คำแนะนำ และติชม และคำปรึกษาด้านเว็บไซด์ที่มีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

คณะผู้จัดทำ

นายโกวิท โกรัมย์ เลขที่ 1
นายจตุรพร แถวรัมย์ เลขที่ 2
นายอาธิติ ต้นเสมอไทย เลขที่ 8
นางสาวดวงทิพย์ สัมโน เลขที่ 14

ที่มาและความสำคัญของโครงงาน

เนื่องจากน้ำมีบทบาทสำคัญในการดำรงชีวิตของมนุษย์ เป็นปัจจัยที่จำเป็นมากทั้งนำมาใช้และดื่ม มนุษย์ทุกคนไม่สามารถขาดน้ำได้เลย น้ำสามารถพบได้หลายๆ แห่ง เช่น แม่น้ำ ลำคลอง หรือ ทะเล เป็นต้น แต่ในปัจจุบันพบว่า แหล่งน้ำหลายๆ แห่งได้ถูกทำลายลงด้วยฝีมือมนุษย์ เช่น การทำโรงงานอุตสาหกรรม การทำเหมือง หรือแม้แต่การทิ้งขยะลงแหล่งน้ำก็ตาม ซึ่งต่างก็ทำให้แหล่งน้ำถูกทำลายลง และอาจเกิดโรคระบาดตามมาด้วย
เพราะเหตุนี้เองผู้จัดทำโครงงานจึงเห็นความสำคัญของปัญหาน้ำเสียปัจจุบัน จึงหาวิธีกำจัดน้ำเสียโดยจัดทำโครงงานนี้ขึ้น โดยนำความรู้ และเก็บรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับน้ำและพืชน้ำ แล้วนำมาประยุกต์ทดลองแก้ปัญหาน้ำเสีย โดยออกแบบการทดลองโดยใช้พืชตระกูลต่างในการบำบัดน้ำเสีย

จุดมุ่งหมายของการศึกษาค้นคว้า
1. เพื่อหาวิธีแก้ปัญหาน้ำเสียที่เกิดในชุมชน
2. เพื่อนำความรู้มาประยุกต์ใช้แก้ปัญหาให้เกิดประโยชน์
3. เพื่อให้เกิดองค์ความรู้ใหม่ จากการศึกษาและทดลอง
4. เพื่อนำพืชที่หาง่ายหรือวัชพืชที่ไร้ค่ามาใช้ประโยชน์ให้คุ้มค่าที่สุด

สมมติฐานของการศึกษาค้นคว้า
พืชน้ำบางชนิดที่มีอยู่มากมายในชุมชนและมีคุณสมบัติช่วยลดปริมาณของเสียในน้ำได้ จึงน่าจะช่วยบำบัดน้ำเสียในชุมชนได้

ขอบเขตของการศึกษาค้นคว้า
ในการศึกษาค้นคว้าจะศึกษาน้ำที่มาจากแหล่งเดียวกัน คือ โรงอาหาร โรงเรียนภัทรบพิตร
- ตัวแปรต้น
น้ำเสียที่นำมาศึกษา
- ตัวแปรตาม
ค่าปริมาณออกซิเจนในน้ำ หรือ ค่า DO
- ตัวแปรควบคุม
ปริมาณของน้ำเสีย ปริมาณของพืชน้ำ อุณหภูมิ ระยะเวลา ที่มาของแหล่งน้ำ

วัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ในการทดลอง
1. ภาชนะใส่น้ำเสีย
2.น้ำเสียที่มาจากที่เดียวกัน และไม่มีพืชน้ำอาศัยอยู่
3. พืชน้ำคือ ผักตบ และสาหร่ายหางกระรอก
4. เครื่องวัดอุณหภูมิ
5. เครื่องวัดปริมาณออกซิเจนในน้ำ

วิธีทำการทดลอง
1.เตรียมภาชนะประมาณ 25 ลูกบาศก์เซนติเมตร 3 อัน
2.นำภาชนะที่เตรียมไว้ทั้ง 3 อัน มาใส่น้ำเสียที่นำมาจากแหล่งชุมชนเดียวกัน และมาจากที่เดียวกัน และไม่มีพืชน้ำอาศัยอยู่
3.นำพืชน้ำคือ ผักตบชวา และสาหร่ายหางกระรอก มาใส่ในภาชนะที่เตรียมไว้แล้วในข้อ 2 ตามลำดับ โดยใส่พืชชนิดละ 100 กรัม ต่อภาชนะ เหลือภาชนะไว้ 1 อัน ที่ไม่ใส่พืชใดเลย

4.นำไปเก็บไว้ในที่ที่มีอากาศถ่ายสะดวก และมีอุณหภูมิเท่ากันประมาณ 27 – 28 องศาเซลเซียส ทิ้งไว้ 1 เดือน
5.นำน้ำที่ได้จากการทดลองมาวัดคุณภาพของน้ำโดยการใช้เครื่องวัดปริมาณออกซิเจนในน้ำ

6.สังเกต เปรียบเทียบ และบันทึกผล

ผลการทดลอง

ตารางผลการทดลอง

จากตารางการทดลอง จะเห็นว่า หลังการใช้พืชน้ำใส่ลงไปในน้ำเสีย น้ำมีคุณภาพที่ดีขึ้น

สรุปผลการทดลอง

จากผลการทดลองพบว่า น้ำเสียที่มีการนำพืชน้ำมาใส่คือ ผักตบชวา กับสาหร่ายหางกระรอก มีปริมาณของออกซิเจนที่อยู่ในน้ำเสียเพิ่มขึ้น ส่วนน้ำเสียที่ไม่ได้ใส่พืชน้ำใดๆ เลย ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นแต่อย่างใด
ดังนั้น ผักตบชวา และสาหร่ายหางกระรอก สามารถช่วยบำบัดน้ำเสียดีขึ้นได้
ในอุณหภูมิ และปริมาณที่เหมาะสม และอีกอย่างพืชทั้งสองชนิดนี้เป็นพืชที่หาง่าย เหมาะสำหรับการนำมาบำบัดน้ำเสียในแหล่งชุมชน

ประโยชน์ที่ได้รับจากโครงงาน

1. นำพืชน้ำมาใช้แก้ปัญหาน้ำเสียในแหล่งน้ำของชุมชนได้
2. นำความรู้มาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์
3. เกิดองค์ความรู้ใหม่ จากการศึกษาและทดลอง
4. ใช้พืชที่หาง่ายหรือวัชพืชที่ไร้ค่ามาใช้ประโยชน์ให้คุ้มค่าที่สุด